ejeepss blog

เกาะเกร็ด ฟังชื่อแ้ล้วนึกถึงชุมชนที่ทำเครื่องปั้นดินเผา หรือไม่ก็ชุมชนที่ทำขนมหวาน หรืออาจได้คำว่าคลองขนมหวาน อะไรประมาณนั้น แต่ผมก็ไม่เคยไปสัมผัสเสียที ว่าเป็นจริง อย่างที่เขาพูดกันไหม พอมีเวลาเลยรีบไปสัมผัส ว่าเป็นจริงหรือไม่ เริ่มต้นก็เริ่มหาข้อมูลการเดินทาง จากอินเทอร์เน็ต เช่น จอดรถได้ที่ไหน เดินทางอย่างไร ข้ามเรือกี่บาท ข้อมูลพวกนี้สามารถหาได้จากอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็น pantip ห้อง BluePlanet หรือว่าจะเป็นตาม Blog ต่างๆ หรือ TrekkingThai ล้วนแต่มีผู้คนมาเขียนเล่าเรื่องราวการเดินทาง อาหาร .. ร้านไหนดี ไม่ดี

และผมก็เดินทางไปสัมผัส .. เตรียมตัวอย่างดีว่าต้องไปจอดรถที่วัดสนามเหนือ เสียค่าจอด 30 บาท แต่พอเดินทางถึง กลับเลยวัดไปเสียนี่ .. เลยแอบไปจอดอีกวัด คือวัดบางบ่อ เราก็ว่าทำไมที่จอดรถมันโล่งจริงๆ แต่ดีตรงฟรี พอลงมาถามคนแถวนั้นว่าจะข้ามไปเกาะเกร็ดยังไง ได้รับคำตอบว่า ให้เดินเลียบแม่น้ำไปยังท่าวัดสนามเหนือ พอเริ่มเดินยังไม่ทันเหนื่อยเลย ถึงแล้ว บรรยากาศ ก็เหมือนเรือข้ามฝากทั่วไป คือต้องรอเรือ ก็จะมีของขายมากมาย

เรือข้ามฝากกำลังจะถึงเกาะเกร็ด

ค่าเรือก็คนละ 2 บาท แต่ดูระบบจัดการแล้วยังไม่ค่อยดีนัก อาจมีคนแอบมั่วได้ โดยเก็บเงินเพียงแห่งเดียว คือท่าเรือฝั่งเกาะเกร็ด มาถึงก็เดินไปทางขวา จะเห็นของขายมากมาย เช่น ดอกไม้ทอด ไก่โสร่ง ปู่เจ้าเงาะ ถุงทอง (อันนี้ต้องไปลองพิสูจน์กันดู แต่รับรอง อร่อยไปอีกแบบ) และก็น้ำต่างๆ ที่ขายพร้อมโอ่งเล็ก ๆ ราคาพร้อมโอ่ง ก็ 20 บาท ถ้าโอ่งมีฝา ก็ 25 บาท …

ท้ิองเริ่มหิวเริ่มหาร้านทานซะหน่อย เอาล่ะ กินธรรมดา ก็จะดูธรรมดาไป มองไปมองมา หาร้านแปลก ๆ เจอร้านข้าวแช่ ..โอ เห็นภาชนะใส่อาหารแล้ว ต้องลองซะหน่อย …

หลังจากนั้นก็เริ่มเดินไปเรื่อย พบบ้าน โอ่งอ่าง เป็นบ้านที่เปิดให้เข้าชม โดยมีการนำเครื่องปั้นดินเผามาจัดสวน ก็สวยงามไปอีกแบบ บรรยากาศบ้านนี้ค่อนข้างดี ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ลมเย็น ตลอด แต่ถึงตอนน้ำขึ้นล่ะก็ ไม่อยากคิดเลย

หลังจากชมบ้านโอ่งอ่าง ทางฝั่งขวาของเกาะ (ถือจากหันหน้าเข้าเกาะ) เลยไปด้านซ้ายของเกาะบ้าง ระหว่างทางพบกับบ้าน ๆ หนึ่ง มีเหรียญทองเยอะมาก ลองดูในภาพจะเห็นว่าเต็มบ้านไปหมด โดยที่ป้ายเขียนว่า “นักวิ่งชาวเกาะ” อยากรู้จังว่าเป็นใคร

หลังจากนั้นไปชมสินค้า OTOP ของชาวเกาะเกร็ด เดินตามป้ายไป ซึ่งจะไม่ค่อยเห็นนักท่องเที่ยวเดินมาทางนี้มากนัก อาจเป็นเพราะป้าย ไม่ชัดเจน นักท่องเที่ยวเดินมาครึ่งทาง คิดอะไรไม่ออก กลับดีกว่า … เพราะเหมือนเดินเข้าไปในทางเล็ก ๆ เหมือนทางเข้าชุมชน .. บรรยากาศไม่คึกคัก แต่ของดีมักอยู่ในที่ ๆ ไม่ค่อยมีใครได้เข้าไป ระหว่างทางยังพบสถานที่ทำเครื่องปั้นดิน เผา เห็นวิธีการทำ การขนเข้าเตาเผา เจ้าของก็เป็นมิตรให้เราเข้าไปถ่ายภาพได้

.

หลังจากนั้นไปพบ บ้านหลังหนึ่ง เขียนว่า ทำเครื่องปั้นดินเผาถวายในหลวง และสมเด็จพระเทพฯ ..
เอ อย่างนี้ฝีมือต้องไม่ธรรมดาใช่ไหม เลยเข้าไปดู พบงานปั้นดินเผา ซึ่งเป็นงานที่มีความละเอียดมากกว่างานที่ได้เคยเห็น เป็นภาพในวรรณคดีไทย ซึ่งคนที่เกาะสลักเครื่องปั้นดินเผานั้น ตอนแรกคิดว่าจะมีอายุมาก ที่ไหนได้ อายุไม่มากเลย

ดูแล้วยังอดสงสัยไม่ได้ว่า หากเกาะสลัก อย่างดีใช้เวลาในการแกะนานมาก แล้วเอาไปเผา เกิดมีการผิดพลาดในการเผา เช่น หัก หรือแตก จะเป็นยังไงเนี้ย…..
หลังจากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน โดยเก็บความประทับใจ จากสถานที่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง เลยเมืองทองไปนิดเดียว หากใครยังไม่ได้เดินทางไปสัมผัส อย่าพลาดเลยนะครับ ….

ขอบพระคุณที่สนใจอ่าน